Dzisiaj trochę bardziej techniczna notka. Programowanie w kilku narzędziach jednocześnie potrafi być czasem bardzo uciążliwe ze względu na różnice w standardach kodowania. W pracy korzystam z jednego IDE (ang. Integrated Development Environment), na uczelni z innego chociaż staram się jak najwięcej pisać w tym samym co w pracy. W domu natomiast przy pisaniu programu na zaliczenie korzystam z trzeciego już IDE i w dodatku z kolejnego języka programowania.

W domu korzystam z Microsoft Visual Studio 2008 i języka C#. Domyślny styl kodowania (ang. coding style, indent style) przerażał mnie i powodował, że nie mogłem się odnaleźć w tym kodzie. Przyzwyczajony do zupełnie innego stylu pisania starałem się nadrabiać ręcznymi poprawkami, ale było to bardzo uciążliwe, w dodatku IDE samo z siebie robiło niektóre wcięcia i odstępy. Znalazłem jednak rozwiązanie.

Tabulatory na spacje

Visual Studio wszystkie tabulatory automatycznie zamienia na spację. Jest to zupełnie niepotrzebne. Możemy to wyłączyć korzystając z ustawień edytora. Włączamy ustawienia z menu: Tool -> Options, w lewym drzewie wybieramy: Text Editor -> C# -> Tabs i zaznaczamy opcję Keep Tabs. Gotowe.

Wcięcia i odstępy

Szukając wczoraj rozwiązania problemu, którego nie do końca potrafiłem nazwać natknąłem się na tę oto stronę Visual Studio 2010 – K&R Coding Style Variant. Okazuje się, że styl pisania kodu ma nawet swoją nazwę! I tak jak to jest opisane w artykule – w Visual Studio mamy styl Allmana, a chcielibyśmy mieć K&R.

Przykłady

K&R

		public class ClassName {
			public ClassName() {

			}

			public string MethodName() {
				if (variable1) {
					return "Method1";
				} else {
					return "Method2";
				}
			}
		}

Allman

		public class ClassName
		{
			public ClassName()
			{

			}

			public string MethodName()
			{
				if (variable1)
				{
					return "Method1";
				}
				else
				{
					return "Method2";
				}
			}
		}

Co więc robimy? Włączamy ustawienia z menu: Tool -> Options, w lewym drzewie wybieramy: Text Editor -> C# -> Formatting -> New Lines i odznaczamy wszystkie opcje dostępne w folderze New line options for braces. To wszystko. Teraz jeżeli chcemy przeformatować stary kod zaznaczamy go, wciskamy Ctrl + E, a następnie F.

Mam nadzieję, że komuś przydadzą się te informacje. Mnie uratowały one od oczopląsu ;)

Główny problem z wykorzystywaniem API docelu.pl polegał na tym, że Joomla! automatycznie wczytuje bibliotekę Mootools do obsługi JavaScripta i Ajaxa. Natomiast API korzysta z jQuery. Obie biblioteki “gryzły się” ze sobą. Rozwiązaniem było więc wyłączenie wspomnianych wcześniej Mootools’ów.

Uwagi

Moduł powoduje wyłączenie mootools.js oraz caption.js na stronach, na których jest włączony.

Pobierz / Download

mod_jdocelu_1_0_1.zip

Historia zmian / Changelog

1.0.1
- Poprawiona błędna nazwa katalogu

1.0.0
- Wersja inicjalna.
- Możliwość konfiguracji długości i szerokości geograficznej oraz zoomu
- Możliwość wstawienia jednego punktu określonego strzałką
- Możliwość dodania własnego kodu

Plany na przyszłość

- Możliwość definiowania map i wstawiania ich do treści artykułów (bot)
- Rozszerzona konfiguracja modułu
- Dodawanie map przez użykowników

Jest bardzo proste rozwiązanie – tworzymy specjalne konto tylko i wyłącznie na potrzeby naszej galerii. Dane dostępowe do konta umieszczamy w kodzie i już jesteśmy zalogowani. Kolejnym krokiem jest udostępnienie naszemu specjalnemu użytkownikowi galerii, które chcemy wyświetlać. Logujemy sie więc na nasze konto Picasa, wchodzimy do albumu ukrytego, Klikamy udostepnij i wpisujemy adres email naszego specjalnego użytkownika. Wszystko.
Mamy normalny dostęp do galerii, której na Pisaca nie widać, a prezentujemy ją u siebie nie zapychając sobie serwera setką zdjęć.

Wkrótce zapraszam do odwiedzenia galerii przygotowanej właśnie w ten sposób, a także do pobrania skryptu umożliwiającego wyświetlanie zdjęć z Google Picasa w efektowny sposób.

Dlatego też z góry chciałbym przeprosić wszystkich, którym przysporzy to problemów z dostępem do wpisów.

Uzupełniony treścią został dział “O mnie”, dodane zostały niewielkie motywy graficzne przy wpisach, poprawiony widok komentarzy, uporządkowany kod. Mam nadzieję, że zmiany wyjdą wszystkim na dobre.

Kolejną ważną fazą jest więc utrzymanie serwisu i dbanie o to, aby był on uaktualniany w miarę regularnie, informacjami związanymi z treścią serwisu i ciekawymi dla odwiedzających. Co jednak zrobić w momencie gdy zespół redaktorów edytujących stronę niszczy ją od wewnątrz? Jednym z możliwych rozwiązań jest podzielenie redaktorów na autorów oraz moderatorów (Joomla! – wydawca). Przy takim podziale moderacją powinny zajmować się osoby znające podstawy HTML’a, budowę oraz politykę newsową serwisu oraz znające język w którym publikuje się informacje. Rozwiązanie można by rzec idealne. Nie do końca jednak. Co w momencie gdy nasz moderator nie ma potrzebnej wiedzy, albo niechętnie ją wykorzystuje? Co w momencie, gdy nagle żaden z moderatorów nie ma czasu, aby opublikować to co napisali autorzy? W tym momencie wkracza administrator serwisu z brzydkim słownictwem na ustach.

Każdy programista zdaje sobie sprawę, że porządek w kodzie idzie również w parze z porządkiem w plikach i katalogach – widzieliście kiedyś pulpit przeciętnego użytkownika? Koszmar. A teraz wyobraźcie sobie coś takiego w plikach na serwerze, gdzie specjalnie stworzona struktura katalogów tylko czeka aby z niej skorzystać. Niestety autorzy tego nie rozumieją. Prosty przykład:
Artykuł na temat Czernobyla, kategoria Świat/Miejsca. Zdjęcie główne – cLDP234.jpg ląduje w katalogu root. 3 zdjęcia ilustrujące artykuł w zupełnie innym katalogu. Plik audio o nazwie c.mp3 ląduje akurat do właściwego katalogu, tylko dlatego, że nie ma innej możliwości, ale w treści newsa już jest podana nazwa czern.mp3 (dlaczego?).
Po dwóch dniach takich newsów jest 5 – bałagan nie do okiełznania. Mamy trzy wyjścia – olać to i zmienić pracę ;), zacząć sprzątać na własną rękę, pójść i wymusić na autorach odpowiednie zmiany (co zwykle kończy się jeszcze większym bałaganem)

Rozumiem artystyczne dusze, wiele spraw na głowie, potrzeba szybkiej reakcji na bieżące informacje… Ale o ile łatwiejsze i milsze byłoby życie wszystkich związanych z danym projektem gdyby przynajmniej te 90% osób stosowało się do zasad nakreślonych na początku i dostępnych przez cały czas w dokumentacji. Mamy tu do czynienia z efektem domina – jedna osoba zrobi źle – reszta pójdzie jej śladem – administrator wyłysieje w wieku 25 lat ;)

Nie wiem, może to ja mam złe podejście. Ale dlaczego można wymagać ode mnie, a nie można od innych?

Zdjęcie: Thomas Aigner

Pierwszym krokiem jest dodanie do projektu biblioteki GemCard: klikamy prawym przyciskiem na projekcie, Add Reference…, wybieramy plik dll z dysku.
Następnie w klasie gdzie chcemy implementować bibliotekę dodajemy:

1:        using GemCard;

Tworzymy obiekty potrzebne do obsługi czytnika i wydawania komend, dodajemy jeszcze stałe oznaczające odpowiedź zapytania. W naszym wypadku będą to stany prawidłowej odpowiedzi oraz “w trakcie”.

1:        static APDUCommand apduSelectFileMF = new APDUCommand(0x00, 0xA4, 0x00, 0x0C, null, 0x02);
2:        static APDUCommand apduReadRecord = new APDUCommand(0x00, 0xB0, 0xFF, 0xFF, null, 0xFF);
3:        CardNative iCard = new CardNative();
4:        APDUParam apduParam = new APDUParam();
5:        APDUResponse apduResp;
6:        const ushort SC_OK = 0x9000;
7:        const byte SC_PENDING = 0x9F;

Kolejnym krokiem będzie napisanie kilku prostych metod:

1:        /// 

2:        /// Pobiera liste podlaczonych czytnikow oraz laczy sie z pierwszym na listy
3:        /// 
4:        public void initReader()
5:        {
6:            string[] readers = iCard.ListReaders();
7:            iCard.Connect(readers[0], SHARE.Shared, PROTOCOL.T0orT1);
8:        }
9:
10:        /// 

11:        /// Rozlacza czytnik kart
12:        /// 
13:        public void disconnect()
14:        {
15:             iCard.Disconnect(DISCONNECT.Unpower);
16:             iCard.StopCardEvents();
17:        }

Pozostaje już tylko napisanie odpowiednich metod wykonujących np. operację wyboru pliku lub odpytujących kartę o dane:

1:        public void selectFile()
2:        {
3:            apduParam.Data = new byte[] { 0x3F, 0x00 };
4:            apduSelectFileMF.Update(apduParam);
5:            apduResp = iCard.Transmit(apduSelectFileMF);
6:            if (apduResp.Status != SC_OK && apduResp.SW1 != SC_PENDING)
7:                throw new Exception(apduResp.ToString());
8:        }
9:
10:        public byte[] readRecord()
11:        {
12:            apduParam.Reset();
13:            apduReadRecord.Update(apduParam);
14:            apduResp = iCard.Transmit(apduReadRecord);
15:            if (apduResp.Status != SC_OK)
16:                throw new Exception(apduResp.ToString());
17:
18:            return apduResp.Data;
19:        }

Gotowe! Wystarczy teraz tylko zabrać się za pisanie programów dających dostęp do komputera, systemów a może nawet pomieszczeń? Powodzenia.

GemCard.zip

logosik.zip

Program udostępniony na licencji:

Logosik by Orest Hrycyna is licensed under a Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 3.0 Polska License.

Mam nadzieję na kilka pozytywnych komentarzy ;)

Nawiązując do poprzedniego wpisu, aby zapewnić szybką i łatwą strukturę możemy podzielić nasz system na 3 kategorie:

1. Komunikacja
2. Dokumentacja
3. Podział pracy

W momencie wdrożenia systemu powstaje bardzo duży problem, a mianowicie zmuszenie ludzi do korzystania z niego. Najprostszym rozwiązaniem jest zmodyfikowanie do tej pory istniejących metod zarządzania tak, aby korzystały z przygotowanego przez nas systemu i nie dopuszczanie innych metod dostępu. Przez początkowy okres na pewno napotkacie głosy sprzeciwu i niechęci, ale gdy system jest przygotowany właścwie i dobrze udokumentowany to czas przejścia od momentu wdrożenia do momentu pełnego wykorzystania funkcjonalności skraca się.

Konsekwentnie trzymając sie nowy procedur wykorzystujących zaawansowaną organizację pracy można w krótkim czasie przyspieszyć działania, które do tej pory zajmowały wiele cennego czasu. Dzieje sie to dlatego, że użytkownik sam przejmuje część pracy, która do tej pory wykonywaliśmy sami. Automatycznie zbierana dokumentacja i dokumenty w formie cyfrowej, łatwej do zarchiwizowania i przekazania następnym pokoleniom. Szybka platforma komunikacji pomiędzy poszczególnymi użytkownikami oraz całymi działami. To wszystko składa się na poprawę funkcjonowania organizacji i sprawia, że praca staje się przyjemniejsza :)

Dodatków na Joomla! Extensions jest co nie miara. Podzielone na kategorie, w większości dobrze opisane i okomentowane przez użytkowników. Jednak jak znaleźć w tym gąszczu coś pożytecznego? Uprzejmie służę radą i pomocą…

Na początek komponenty ze stajni GavickPro. Bardzo dobrze wykonane, ze znakomitą dokumentacją. Ze strony GavickPro, po uprzednim zarejestrowaniu się, możemy pobrać ostatnio bardzo popularne PhotoSlider, TabManager czy bardzo ciekawy moduł jakim jest NewsShow.

Godnym polecenia jest też template zaplecza, z możliwością rozszerzenia o specjalne pluginy oraz dodatki – AdminPraise Lite. Można “przebudować” całkowicie wygląd zaplecza na bardziej funkcjonalny przy dużych stronach. Wymaga on jednak lekkiego grzebania w kodzie aby spolszczyć go całkowicie i dostosować do własnych wymagań.