Miliony postów dziennie na wallach z całego świata. Zdjęcia, teksty, filmy, linki, statusy, informacje. Dużo tego i to wszystko w jednym miejscu – na facebooku. Możesz poinformować przyjaciół o tym, że zmieniach stan cywilny, że właśnie odwiedzasz rodziców i mama przygotowała Ci schabowego, że jesteś na zakupach w centrum handlowym. Po co?

Pytanie powinno raczej brzmieć dlaczego nie? Skoro robią to miliony, dlaczego nie powinienem tego robić ja? Dlatego, że każdy ma swój własny rozum, a właściwie powinien mieć i według niego postępować. Facebook. Z założenia aplikacja do tego, aby utrzymywać znajomości, ewentualnie poznawać nowe osoby jeżeli ktoś ma na to ochotę, po prostu “twarzo książka”. Oprócz niego istnieje mnóstwo serwisów społecznościowych, które są wyspecyfikowane w danej dziedzinie. Oto kilka przykładów, dlaczego nie publikuję nic na Facebooku:

1. Blip / Twitter

Mikroblogging to nic innego jak pisanie na swojej tablicy na FB. Trzymam się Blipa, ponieważ sądzę, że warto wspomagać polskie projekty. No i Twitter jakoś mnie odstrasza, chociaż ostatnio zastanawiam się nad powiązaniem konta z Twitterem, ponieważ wiele aplikacji webowych posiada tylko dzielenie się poprzez Twittera, a o Blipie już nikt nie pamięta ;)

2. Tumblr

Blogowanie w formie multimedialnej – wszelakie obrazki, zdjęcia, filmy, wszysco co się znajdzie w sieci można tam wrzucić i zostawić na później, dla potomności czy cokolwiek.

3. YouTube

Ciekawe filmiki (zwłaszcza te z muzyką) można przecież zapisywać na prywatnych/publicznych playlistach i odtwarzać je sobie później. Po co wrzucać wszystko na FB?

4. Foursquare

Na Facebooku jest możliwość zaznaczania aktualnego miejsca w którym się jest. Jednak 4sq jest aplikacją do tego dedykowaną, posiada większą społeczność, która uzupełnia miejsca w okolicy i po prostu się lepiej sprawdza.

5. Goldenline / LinkedIn

Prezentowanie swojego doświadczenia i poszukiwanie pracy na portalu społecznościowym to raczej kiepski pomysł, dlatego lepiej jest korzystać z serwisów stricte do tego stworzonych. Tym bardziej, że headhunterzy właśnie na takich portalach szukają nowych twarzy do swoich firm. Ale o tej grupie konkretniej może innym razem.

6. Flickr / Picasa

Kiedyś wszystkie zdjęcia trzymało się w albumach, składowało się je w szafie, aby przy okazji zjazdów rodzinnych, wyciągać i wspominać. Po co więc trzymać zdjęcia w książce telefonicznej? Dodatkowo na wyspecjalizowanych do tego serwisach jest lepsza obsługa galerii, możemy też przykładowo geolokalizować swoje zdjęcia, aby nie zapomnieć w przyszłości gdzie były robione.

Dodatkowym plusem ukierunkowanych aplikacji webowych jest możliwość ich poszerzania o kolejne funkcje wykorzystując ich API. Bardzo dobrym przykładem jest tu startup http://vizualize.me.

Jest tego sporo, to prawda, ale powszechnie wiadomo, że to co jest do wszystkiego jest do niczego. No i już pojawiają się spekulacje o tym, że Facebook ma upaść – Facebook podzieli los MySpace’a

Miało być o czymś zupełnie innym i już jakiś czas temu, ale obrazek, który znalazłem przypadkowo, przeglądając flickr.com wbił mnie w podłogę i nie pozwala wstać. Idąc na studia techniczne nigdy nie zastanawiałem się nad tym co muszę robić czy jaki muszę być aby być prawdziwym inżynierem. Do tego dochodzi fakt, że dzisiaj nikt już nie patrzy na osobę z tytułem inżyniera tak jak kiedyś, kiedy był to naprawdę wykwalifikowany fachowiec w swojej branży. Kiedy dzisiaj ktoś mówi, że jest inżynierem to od razu nasuwa się pytanie – ok, a gdzie magister? Trzy literki więcej do nazwiska, ale czy też większy prestiż z posiadania dłuższego nazwiska niż koleżanka po filologii?

Na pytanie czy wystarczy mi sam tytuł magistra, inżyniera lub licencjata każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Ocenić szanse, ryzyko itp. Wróćmy jednak do sedna tego wpisu, a mianowicie znaleziska. Oto i ono:

Do każdego z punktów wymienionych na tym diagramie można by napisać osobny artykuł. Nie o to jednak chodzi, lecz o całokształt. Jeżeli chcę być inżynierem, dobrym inżynierem, we współczesnym świecie to powinienem cały czas poświęcać swojej pracy, współtworzeniu kilku projektów, pisaniu o postępach prac i publikowaniu nowych rozwiązań i to w kilku miejscach jednocześnie z uwzględnieniem przesłania i możliwości danego medium (blog, artykuł, wiki). Co to w ogóle znaczy pojęcie Engineer 2.0 czy 1.0 był zły? Umiał mniej? Gorzej wykonywał swoją pracę? Co zrobić teraz z tymi wszystkimi studentami, którzy pokończyli swoje wymarzone studia i pracują jako inżynierowie w wielkich firmach z laptopem w jednej ręce i lutownicą w drugiej, biegając po hali pełnej kosmicznej elektroniki i sprawdzając czy kolejny produkt firmy XXX podbije rynki światowe?

Na szczęście twórcy diagramy nie zapomnieli też o sferze prywatnej nowoczesnego inżyniera. Pośród tych czternastu warunków jest znalazło się też miejsce na rodzinę i lokalne społeczeństwo (lub jak kto woli znajomych – tłumaczenie dowolne). Ale kiedy znaleźć na to czas? Czy może jednak rodzinny obiad, podczas którego korzystam ze swojego smartfona, na którym piszę na mikrobloga i obserwuję sieci społecznościowe, jest tym czego ode mnie wymagają?

Nie zaprzeczę, że część z wymienionych na diagramie rzeczy robię, ale czy to sprawia, że jestem lepszym inżynierem i specjalistą w mojej dziedzinie? Wątpię.

Dużo tu pytań i znaków zapytania. Tak naprawdę każdy sam powinien sobie na nie odpowiedzieć i stwierdzić czy ten diagram ma dla niego sens. Dla mnie nie ma. Znam osoby biegłe w swojej dziedzinie i rozwijające się każdego dnia, które nie posługują się choćby połową tych cudownych wynalazków ludzkości, a i dla mnie są one raczej zabawą niż ciężką pracą. I kończąc ten nudnawy tekst poirytowanego programisty przytoczę jeszcze cytat jednego z głównych bohaterów serialu “Rodzina zastepcza”

Pierwsza zasada dobrego inżyniera – nie spieszyć się z robotą. Jacek Kwiatkowski (Piotr Fronczewski)

Ostatnio jestem strasznie zabiegany i nie mam zbyt wiele czasu na pisanie, ale postaram się to nadrobić, ponieważ kilka tematów do opisania już przygotowałem. Wystarczy usiąść dokończyć i podzielić się tym z wami.

Na początek powracamy na krótką chwilę do tegorocznego Ukraińskiego Jarmarku Młodzieżowego. Dużo się działo, a tym co zobaczyłem i co usłyszałem możecie oczywiście przeczytać w relacji napisanej razem z Tradycją i opublikowanej na stronie Radia SAR: XXXIV Ukraiński Jarmark Młodzieżowy – CSG (19 – 20.11.2010).

Do artykułu dorzucam krótki filmik nagrany przeze mnie. Niestety z racji tego, że chciałem pokazać jak najwięcej musiałem stać blisko subwoofera co słychać, a właściwie co powoduje, że nic nie słychać na nagraniu. Niemniej jednak życzę miłego oglądania.

Czy zdarzyło wam się grać w nudną grę komputerową? Na pewno tak, a przynajmniej była ona niezbyt ciekawa z waszego punktu widzenia. No ale ktoś jednak napisał tą grę, wyprodukował, wydał itd. Dlatego więc powstają gry, za niemałe pieniądze, które uważane są za nudne i nikt w nie nie gra? A może problem jest źle określony? Jak mówi stare przysłowie:

Każda zmora znajdzie swojego amatora.

Więc może i z grami jest tak samo – potrzeba tylko odpowiedniego użytkownika?

Temat o nudnych grach przypomniał mi się, gdy relaksowałem się pędząc moim wielkim tirem przez Australię… Chodzi oczywiście o grę, która została przez mojego szanownego kolegę określona jako nudna, bezsensowna i niewarta złamanego grosza. Jest to jednak kolejna już część bardzo znanego tytułu Hard Truck, czy też może raczej 18 Wheels of Steel (http://pl.wikipedia.org/wiki/18_Wheels_of_Steel)produkowanego przez firmę SCS Software (na stronie do ściągnięcia dema gier). Rozumiem, że dla niektórych jazda po autostradzie wielkiim tirem wypełnionym po brzegi jajkami może być nudna, ale jest to w pewnym rodzaju symulacja i ma to do siebie, że stara się oddać jak najwięcej realizmu. Dla ciekawych – poszczególne części różnią się od siebie sposobem jazdy, możliwościami i mapą. Jest też seria Euro Truck, gdzie można pojeździć w warunkach bardziej zbliżonych do Polskich, do tego jest bardzo duża społeczność tworząca mody i dodatki oraz dodatkowe mapy do tych gier, także na pewno nie znudzą się wam szybko. Polecam tylko zakup kierownicy obracającej się o 360 stopni – bez tego jazda potrafi być czasem nużąca i trudna ;)

Stwierdzenie, że symulacje rzeczywistych środków komunikacji takich jak np. autobus miejski, są nudne to naprawdę moim zdaniem stwierdzenie bardzo na wyrost. Może to zły przykład, ale weźmy dorzućmy do tego worka jeszcze symulację latania – Microsoft Flight Simulator. Jakieś 5 lat temu kolega bardzo fascynował się tą grą, jak i samym lataniem oczywiście, która zajmowała ponad 10GB miejsca na dysku (na tamte czasu to było trochę ;)). Latało się w sieci i trzeba było mieć całkiem mocny komputer do tego. Kontrolerami ruchu były rzeczywiste osoby. Kiedyś tych kontrolerów zaprowadzono do prawdziwej wieży kontroli ruchu i posadzono na miejscu profesjonalistów. Ci ostatni po chwili obserwacji stwierdzili, że symulator musi być naprawdę niezły, bo kontrolerzy posługujący się do tej pory wirtualnymi pasami lotnisk świetnie sobie radzili.

Zostawmy symulację. Spójrzmy na tzw. gry akcji – Splinter Cell lub Hitman. Chodzi w nich głownie o skradanie się, przeczekanie aż przeciwnik przejdzie, ciche zabijanie wrogów, albo planowanie misji przez pół godziny, żeby potem rozpocząć ją na nowo, bo w ostatniej chwili ktoś nas rozpoznał i trzeba zmieniać plan. Czy to nie jest nudne? Ktoś kto uwielbia szybkie samochody pewnie zasnąłby przy pierwszej misji. Ale ktoś kto zawsze chciał być jak 007 to chleb powszedni.

Dlatego też nie ma nudnych gier, są tylko nieodpowiedni gracze ;)
Dorzucam kilka swoich screenów z 18 Wheels of Steel: Extreme Trucker, do tego przygrywa AC/DC i w drogę!

Nigdy nie ma się drugiej okazji, żeby zrobić pierwsze wrażenie. Andrzej Sapkowski

Tyle się ostatnio mówi o prywatności w sieci. O wykradaniu danych i o bezmyślności ludzi, którzy na nk czy fb zostawiają wszystkie możliwe sposoby kontaktu, wraz ze zdjęciami najbliższych, psa, domu i mapki dojazdowej. Ludzie całkowicie bezkrytycznie podchodzą do tego rodzaju ostrzeżeń, twierdząc, że to ich nie może spotkać. Otóż może! I to nie koniecznie w internecie.

Wracając kilka dni temu do domu autobusem byłem świadkiem bardzo ciekawej sytuacji, na przeciwko siebie siedzieli chłopak z dziewczyną. W pewnym momencie on zaczął do niej zagadywać. Nie byłoby w tym nic szczególnego gdyby nie fakt, że zanim dotarłem do swojego przystanku (jechałem może z 10 minut) zdążyłem dowiedzieć się jak facet ma na imię, co robi, jaki ma adres mailowy i jak go można znaleźć w sieci. Oprócz mnie słyszało to jeszcze pewnie z pół autobusu. Posiadając tych kilka prostych informacji, jesteśmy w stanie stworzyć w sieci własny profil tej osoby i tak zmanipulować ludzi, żeby uwierzyli, że ja to on. Przykładem takiej fikcyjnej manipulacji kontem na fb może być w tym wypadku chociażby ten oto wpis – Znasz swoich znajomych?.

Jednocześnie, dla osób, które dbają o to co i komu przekazują istnieje bardzo duża szansa pozostania znanym, a zarazem anonimowym w sieci. Czytelniku, skąd masz pewność, że ten wpis napisał autor tego bloga? Może to jakiś 15-latek złamał hasło i chciał się pochwalić swoją chwilą sławy? (15-latek napisałby ten wpis na pewno lepiej ;)). Zmienne IP, anonimowe konta e-mail, proxy i cała masa innych narzędzi dostępnych dla każdego, kto tylko zapragnie być chociaż częściowo anonimowy w sieci.

Ale spójrzmy prawdzie w oczy czy przeciętnemu Kwiatkowskiemu zależy na tym żeby być anonimowym? A może właśnie ludzie specjalnie zostawiają swoje dane ogólnodostępne, żeby o nich mówić?

Dla tych, którzy szukają porannej inspiracji zamieszczam kilka adresów stron, które czytuję:

• ZUCH próbuje rysować – obrazkowe historyjki z działu graficznego pewnej firmy
• The daily WTF – historie z działu IT, mniej lub bardziej prawdziwe, ale zawsze dające do myślenia
• Dante fun – porcja humoru
• Clients from hell – walka z klientem, nie koniecznie inteligentnym
• Joe Monster – tej strony nie trzeba przedstawiać ;)
• Boli blog – humor obrazkowy
• Korpo kuchnia – rozmowy przy kawie w korpo
• Soup.io – portal, gdzie użytkownicy umieszczają znalezione w internecie materiały (dla chętnych, mój profil korki.soup.io)

Do tego oczywiście zawsze porcja dobrej muzyki!

A ty jak spędzasz swoje poranki?

Życie bez muzyki jest błędem. Fryderyk Nietzsche

Bez jakiej muzyki? Skąd wziąć tą muzykę? Te dwa pytania powtarzają się ostatnio bardzo często. Związane jest to pewnie z ilością gatunków muzycznych dostępnych na rynku, możliwości dostępu do muzyki, radia, internetu. Dodatkowo w wielu przypadkach dochodzi jeszcze jeden czynnik – muzyka jako inspiracja. wielu artystów tworzyło pod wpływem muzyki. Jak więc pogodzić słuchanie muzyki, pracę i znaleźć w tym wszystkim inspirację, a niekiedy też jakąś satysfakcję?

Czego słuchać?

Dla mnie zawsze najtrudniej jest dobrać muzykę do nastroju. To jest właśnie ważne – do nastroju. Co z tego że jestem wielkim fanem Rock’n'Rolla skoro przy jego dźwiękach nie mogę się skupić? Lepiej będzie posłuchać czegoś neutralnego, czegoś nastrojowego. Może jakiś Smooth Jazz lub Chillout? Warto też eksperymentować z różnymi gatunkami, zmieniać je w zależności od tego co chcemy osiągnąć. Dla przykładu – kiedy mam dużo do zrobienia i mało czasu bardzo często słucham mocniejszego rock’a, natomiast gdy mogę sobie pozwolić na chwilę spokojnego surfowania po sieci, włączam coś spokojniejszego, może nawet jakieś disco. ;)

Gdzie znaleźć odpowiednią dla siebie muzykę?

W sieci jest wiele serwisów dzięki którym możemy słuchać muzyki, w dodatku takiej jakiej lubimy. Jednym z prekursorów był niewątpliwie portal last.fm. Dzięki słuchaniu muzyki system zapisywał sobie nasz gust muzyczny i następnie można było słuchać dostępnej muzyki, która nam odpowiadała. Dodatkowo dobór tematyczny muzyki, dobór według wykonawców czy słuchanie tego co lubią nasi znajomi – to wszystko spowodowało bardzo szybki orzwój tego systemu, niestety w pewnym momencie usługa odsłuchu muzyki została oznaczona jako płatna. Jednak wciąż bardzo dużo osób korzysta z sewisu i opłaca abonament tylko po to, żeby posłuchać ulubionej muzyki w pracy lub znaleźć jakieś nowe brzmienia. Jedną z ciekawostek jest cena za taki abonament. Cena wynosi 3 USD/EUR/GBP za miesiąc. Szybka kalkulacja i już wiadomo w jakiej walucie będziemy płacić.
Kolejnym sposobem dotarcia do muzyki są internetowe stacje radiowe. Nie usłyszymy tam prezenterów, wiadomości czy pogody. Często nie słychać też kolorowych reklam. Stacje te puszczają jedynie muzykę, w dodatku pogrupowaną gatunkami. Dla przykładu – Polska Stacja, to kilkanaście tematycznych stacji radiowych z możliwością słuchania przez programy muzyczne lub przez przeglądarkę, oznaczanie ulubionych kawałków, tworzenia własnych stacji radiowych z dostępnych utworów i umieszczania ich na swojej stronie www.
Mnogość sposobów dostępu do ulubionej muzyki może jednak powodować problemy z wyborem najodpowiedniejszego dla nas systemu. Dlatego nie ograniczajmy się do jednego systemu! A już na pewno nie wolno ograniczać się do jednej stacji radiowej – po dwóch, trzech tygodniach będziecie znali playlistę na pamięć, a to tylko szkodzi. Uwierzcie.

Polecam więc eksperymenty, zwłaszcza jeżeli muzyka ma was inspirować. Wybór ulubionego stylu nie zawsze jest wyborem odpowiednim.

Niniejszy wpis umilali (słuchani przez last.fm) m.in.: Eric Clapton, Dagadana, Era, Quiet Riot, Sweet, Sérgio Mendes, Grace Jones, Lюk, Kool & The Gang, Gogol Bordello, Samantha Fox, Mighty Dub Katz, The Troggs, The Jacksons, Crystal Waters, Christina Aguilera. I w ten sposób zakończył się mój okres próbny 30 utworów.

Tymi słowami przywitała mnie piosenka zespołu Łydka Grubasa. Niezłe rockowe brzmienie, może jakaś inspiracja folkiem, ale czy w dzisiejszych czasach naprawdę nie ma już o czym śpiewać? Chociaż z drugiej strony kto tak naprawdę słucha dzisiaj muzyki? Można powiedzieć – co druga osoba na ulicy! Przecież każdy kto się ceni i chce się oswobodzić z tłumu na ulicy zakłada słuchawki na uszy (lub wkłada je sobie w uszy) i dla niego już nie istnieje stara babcina stojąca obok w tramwaju czy grupa małolatów kopiących śmietnik. Prawda jest jednak inna – kto tak naprawdę z tych ludzi słucha tego co leci w słuchawkach? Słuchawki na uszach zawsze i wszędzie to tylko część naszej „nowoczesnej” kultury. Sam łapię się na tym, że muzyka w słuchawkach po prostu sobie leci… Lecz gdy naprawdę chce się posłuchać muzyki trzeba na chwilę spokojnie usiąść, posłuchać tekstów, posłuchać muzyki, odnaleźć się wśród instrumentów.

Ciekawym przeżyciem, na to jak można odbierać dźwięki, był dla mnie festiwal Dwa Teatry. Słuchowiska radiowe grane w czasie festiwalu naprawdę potrafiły przenieść w świat, który stworzył realizator. Niestety jest to sztuka która zanika w radiu na rzecz muzyki i jeszcze raz muzyki – nie ważne jakiej, ważne żeby melodia wpadała w ucho. Nie można też za wiele mówić – to odstrasza słuchacza przecież… G. prawda. Słucham radia dlatego, że chcę kogoś mówiącego do mikrofonu, mówiącego do mnie. Gdybym chciał sobie posłuchać samej muzyki włączyłbym sobie odtwarzacz muzyki.

Muzyka, reklama, 1,5 minuty wiadomości co godzinę, i tak w kółko do znudzenia. Całkowitym odjazdem była stylizacja stosowana przez największe komercyjne polskie stacje radiowe – wszyscy brzmieli jednakowo, nie ważne czy mówił Zenon G. czy Franciszek Ó. – i tak mieli ten sam głos. Kto na to zwrócił uwagę? Komu to przeszkadzało? Mi na pewno, bo mogę nie wiedzieć jak się nazywa facet z drugiej strony, który i tak nic mądrego nie powiedział, bo mu nie pozwolono, ale chciałbym wiedzieć czy to ten sam facet, który mówi następnego dnia, czy to może jego kolega.

Komercja, ech komercja…

Dorzucam piosenkę zespołu Łydka Grubasa jako, że urzekli mnie swoimi tekstami i muzyką.